Jaki bufor do kotła zgazowującego drewno? Sprawdź dobór pojemności, wpływ mocy, wsadu i hydrauliki. Bufor do kotła zgazowującego drewno pełni znacznie ważniejszą rolę niż zwykły „dodatkowy zbiornik”. Kocioł tego typu osiąga bardzo dobre warunki spalania wtedy, gdy może stabilnie spalać załadowane drewno, a instalacja nie zmusza go do gwałtownego ograniczania mocy tylko dlatego, że budynek w danej chwili nie potrzebuje całej produkowanej energii. Nadwyżkę przejmuje właśnie bufor.
W kotle zgazowującym drewno proces spalania jest prowadzony w taki sposób, aby z paliwa wydzielić gazy palne, a następnie dopalić je w wysokiej temperaturze. W opracowaniach technicznych dotyczących takich urządzeń wskazuje się, że bardzo dobre warunki spalania uzyskuje się przy pracy z pełnym załadunkiem i wysoką mocą. Problem pojawia się wtedy, gdy chwilowe zapotrzebowanie domu jest dużo mniejsze niż moc kotła.
Bez miejsca na nadwyżkę energii układ musiałby ograniczać proces spalania albo szybko odbierać ciepło w inny sposób. Bufor działa jak magazyn: podczas pracy kotła ładuje się energią, a po zakończeniu spalania oddaje ją do grzejników lub ogrzewania podłogowego. Dzięki temu moment produkcji ciepła nie musi dokładnie pokrywać się z momentem jego zużycia.
Kocioł Eko Wood II powinien współpracować z buforem, którego pojemność dobiera się m.in. w zależności od mocy urządzenia. Właściwą pojemność zbiornika należy ustalić na podstawie dokumentacji konkretnego modelu oraz projektu instalacji.
Przelicznik może służyć jako szybki punkt kontrolny, lecz nie powinien kończyć obliczeń. W dokumentacjach różnych producentów kotłów na drewno spotyka się przykładowo wartości 50 lub 55 l na 1 kW mocy. Przy takim założeniu dla kotła o mocy 20 kW orientacyjna pojemność bufora wynosi około 1000–1100 l, dla 25 kW około 1250–1375 l, dla 30 kW około 1500–1650 l, a dla 40 kW około 2000–2200 l. Są to jednak przykłady matematyczne wynikające z konkretnych założeń producentów, a nie wartości przypisane automatycznie do kotłów Stalmark. W przypadku kotła Eko Wood II pojemność bufora należy dobrać z uwzględnieniem mocy urządzenia, dokumentacji konkretnego modelu oraz projektu instalacji. Jeżeli wymagana pojemność przekracza pojemność pojedynczego zbiornika, technicznie możliwe jest zastosowanie kilku buforów połączonych w jeden układ. Takie rozwiązanie wymaga jednak prawidłowego rozdziału przepływów i odpowiedniego sterowania.
Kotły na drewno wymagają pracy w odpowiednim zakresie temperatur. Zbyt chłodna woda powracająca do kotła może sprzyjać kondensacji produktów spalania, osadzaniu zanieczyszczeń i korozji niskotemperaturowej. Dlatego w układach z buforem stosuje się rozwiązania utrzymujące odpowiednią temperaturę powrotu.
W wyposażeniu dodatkowym Stalmark znajduje się m.in. grupa pompowo-zaworowa Laddomat przeznaczona do współpracy kotła z buforem. Dobór konkretnego rozwiązania i temperatury wkładki musi być zgodny z wymaganiami kotła, dlatego nie należy przenosić nastaw z innego modelu bez sprawdzenia dokumentacji.
Z punktu widzenia magazynowania energii kluczowa jest łączna użyteczna pojemność i sposób przepływu przez zbiorniki. Kilka mniejszych buforów może być rozwiązaniem, gdy ograniczeniem są drzwi, wysokość kotłowni albo możliwość wniesienia jednego dużego zbiornika. Projekt powinien jednak zapewnić równomierne ładowanie i rozładowanie oraz poprawne rozmieszczenie czujników.
Przy typowej kotłowni domowej często naturalnym punktem wyjścia jest bufor stojący. Pełną gamę wariantów można sprawdzić w kategorii buforów ciepła.
Zapotrzebowanie domu mówi, ile ciepła budynek potrzebuje. Nie mówi jednak, ile energii kocioł zgazowujący może wyprodukować w czasie spalania jednego pełnego wsadu. To właśnie różnica między tymi wartościami jest sednem doboru magazynu. W instalacji, w której priorytetem jest pełny, stabilny cykl spalania drewna, pojemność bufora powinna być analizowana także przez pryzmat komory załadunkowej i energii paliwa.
Opisane rozwiązania to tylko część możliwości. Więcej informacji oraz szczegóły oferty czekają w wizytówce firmy na naszym portalu.