Jeśli instalacja spełnia te warunki bez dodatkowego zbiornika i producent dopuszcza taki schemat, bufor może być zbędny.
W instalacji z kotłem na drewno bufor ciepła może mieć setki lub tysiące litrów i przejmować dużą porcję energii z cyklu spalania. Przy pompie ciepła cel często jest inny. Niewielki zbiornik może przede wszystkim zwiększać objętość wody znajdującej się w obiegu i zapobiegać sytuacji, w której temperatura zmienia się zbyt szybko po uruchomieniu sprężarki. Dlatego w ofercie buforów ciepła Stalmark znajdują się również kompaktowe warianty przeznaczone do mniejszych instalacji. Przykładem są bufory wiszące, które mogą być łatwiejsze do zastosowania tam, gdzie nie potrzeba dużego magazynu energii.
Sprężarka nie powinna uruchamiać się i wyłączać co chwilę. Jeżeli pompa ciepła dostarcza więcej mocy, niż mały aktywny fragment instalacji może odebrać, temperatura wody rośnie szybko i sterownik może zakończyć cykl. Po chwili temperatura spada i urządzenie uruchamia się ponownie. Zjawisko częstych krótkich cykli zwiększa liczbę startów podzespołów i utrudnia stabilną pracę systemu. Dokumentacje producentów podają dlatego minimalną objętość wodną lub opisują zastosowanie bufora, gdy pojemność systemu jest zbyt mała w stosunku do mocy pompy. Konkretne wartości różnią się między modelami, co jest kolejnym argumentem przeciwko jednemu uniwersalnemu przelicznikowi.
Duża liczba litrów w instalacji nie pomoże, jeśli w chwili pracy pompy przepływ zostanie odcięty. W systemach ze sterowaniem strefowym zawory mogą zamknąć część pętli ogrzewania podłogowego albo grzejników. Producenci pomp ciepła zwracają uwagę, że minimalny przepływ musi być zapewniony również w takich stanach pracy. To prowadzi do ważnej zasady: przy sprawdzaniu instalacji nie liczy się wyłącznie całkowita ilość wody w rurach. Trzeba policzyć objętość i przepływ dostępne dla pompy w najgorszym scenariuszu, np. gdy większość termostatów zamknie swoje obiegi.
Bufor często jest pomocny, ponieważ zwiększa ilość wody w układzie i wydłuża czas zmiany temperatury. Dzięki temu instalacja może pracować stabilniej.
Bufor często może pomóc. Zapewnia dodatkową objętość wody, a w zależności od sposobu podłączenia może również stabilizować przepływ w instalacji.
Bufor jest wskazany, gdy występuje problem częstego załączania i wyłączania sprężarki. Dodatkowa pojemność cieplna może wydłużyć cykle jej pracy.
Bufor często jest dobrym rozwiązaniem, szczególnie w układach o bardziej rozbudowanej hydraulice. Bufor podłączony równolegle może pełnić funkcję separacji hydraulicznej pomiędzy poszczególnymi obiegami.
Bufor może być pomocny podczas defrostu. Energia zgromadzona w wodzie może zostać wykorzystana podczas krótkotrwałego, zwiększonego zapotrzebowania na energię związanego z odszranianiem jednostki zewnętrznej.
Bufor nie zawsze jest potrzebny. Jeśli instalacja spełnia wymagania producenta pompy ciepła dotyczące minimalnej objętości wody i przepływu, dodatkowy zbiornik może nie przynieść istotnych korzyści.
Układ bez dodatkowego zbiornika jest realną opcją, gdy dokumentacja pompy dopuszcza bezpośrednie zasilanie instalacji, a system w każdych warunkach zapewnia wymaganą minimalną objętość i przepływ. Sprzyja temu duży, mało strefowany obieg niskotemperaturowy oraz pompa o szerokim zakresie modulacji.
W dużym uproszczeniu bufor wpięty szeregowo przede wszystkim zwiększa objętość wodną, przez którą przepływa woda instalacyjna. Zbiornik w układzie równoległym może dodatkowo rozdzielić hydraulicznie obieg źródła i obieg odbiorników. Producenci pomp ciepła pokazują oba rozwiązania w zależności od problemu, który ma zostać rozwiązany. Nie ma więc jednego „najlepszego” schematu bufora. Jeżeli celem jest wyłącznie uzupełnienie brakującej objętości, projekt może wyglądać inaczej niż wtedy, gdy w budynku pracują niezależne pompy, strefy grzewcze lub klimakonwektory.
W małych układach interesującym rozwiązaniem może być bufor wiszący Stalmark, a przy większej wymaganej pojemności – bufor stojący. O wyborze powinny decydować obliczenia instalacji, nie tylko dostępne miejsce.
Nie zawsze, ale duży obieg podłogowy może sam zapewniać znaczną pojemność wodną i stabilny odbiór ciepła. Kluczowe jest jednak sterowanie. Jeśli każda pętla ma siłownik, a automatyka może w krótkiej chwili zamknąć większość obiegów, efektywna objętość dostępna dla pompy gwałtownie spada. Dlatego instalację ocenia się w stanie najmniejszego możliwego przepływu, a nie tylko przy wszystkich pętlach otwartych.
W projekcie z pompą ciepła łatwo policzyć wszystkie litry w rurach, rozdzielaczach i grzejnikach, a następnie uznać, że wymaganie minimalnej objętości jest spełnione. Tymczasem część tej wody może być hydraulicznie odcięta przez zawory strefowe dokładnie wtedy, gdy sprężarka nadal pracuje. Dlatego najbardziej wartościowym sprawdzeniem jest bilans objętości i przepływu w najgorszym stanie pracy instalacji.
Opisane rozwiązania to tylko część możliwości. Więcej informacji oraz szczegóły oferty czekają w wizytówce firmy na naszym portalu.